نذر فرج

            ❣﷽❣

قسمت۵۷

همسفرم !به راستی که این مردم ، چقدر نامرد هستند. آنها امام حسین ( علیه السلام ) را به کوفه دعوت کرده اند و اکنون در مقابلش شمشیر کشیده اند!

عمرسعد نگاهی به قیس بن اشعث می کند و با اشاره از او می خواهد که جواب امام را بدهد. او فریاد می زند:” ای حسین !ما نمی دانیم تو از چه سخن می گویی ، اما اگر بیعت با یزید را بپڌیری

روزگار خوب و خوشى خواهى داشت".316 

امام در جواب مى گويد: “من هرگز با كسى كه به خدا ايمان ندارد، بيعت نمى كنم".317 

امام با اين سخن، چهره واقعى يزيد را به همه نشان مى دهد.

عمرسعد به نيروهاى خود نگاه مى كند. بسيارى از آنها سرشان را پايين انداخته اند. اكنون وجدان آنها بيدار شده و از خود مى پرسند: به راستى، ما مى خواهيم چه كنيم؟ مگر حسين چه گناهى كرده است؟ 

عمرسعد نگران مى شود. براى همين، يكى از نيروهاى خود به نام ابن حَوْزَه را صدا مى زند و با او خصوصى مطلبى را در ميان مى گذارد. 

من نزديك مى روم تا ببينم آنها درباره چه سخن مى گويند. تا همين حد متوجه مى شوم كه عمرسعد به او وعده پول زيادى مى دهد و او پيشنهاد عمرسعد را قبول مى كند. 

او سوار بر اسب مى شود و با سرعت به سوى سپاه امام مى رود و فرياد مى زند: “حسين كجاست؟ با او سخنى دارم". 

ياران، امام را به او نشان مى دهند و از او مى خواهند سخن خود را بگويد. امام هم نگاه خود را به سوى آن مرد مى كند و منتظر شنيدن سخن او مى شود. 

همه نگاه هاى دو لشكر به اين مرد است. به راستى، او چه مى خواهد بگويد؟ 

ابن حوزه فرياد مى زند: “اى حسين، تو را به آتش جهنّم بشارت مى دهم".318 

زخم زبان از زخم شمشير نيز، دردناك تر است. نمى دانم اين سخن با قلب امام چه كرد؟  

دل ياران امام با شنيدن اين گستاخى به درد مى آيد. 

سپاه كوفه با شنيدن اين سخن شادى و هلهله مى كنند. بار ديگر شيطان در وجود آنها فرياد مى زند: ” حسين از دين پيامبر خويش خارج شده، چون او از بيعت با خليفه مسلمانان خوددارى كرده است".319 

امام سكوت مى كند و فقط دست هاى خود را به سوى آسمان گرفته و با خداى خويش سخنى مى گويد. 

آن مرد هنوز بر اسب خود سوار است. قهقهه مستانه اش فضا را پر كرده است، امّا يك مرتبه اسب او رَم مى كند و مهار اسب از دستش خارج مى شود و از روى اسب بر زمين مى افتد، گويا پايش در ركاب اسب گير كرده است. اسب به سوى خندق پر از آتش مى تازد و ابن حَوزه كه چنين جسارتى به امام كرد در آتش گرفتار مى شود و به سزاى عملش مى رسد.  

به هرحال با پيش آمدن اين صحنه عدّه اى از سپاهيان عمرسعد از جنگ كردن با امام حسين(علیه السلام) پشيمان مى شوند و دشت كربلا را ترك مى كنند.320 

ــ جانم به فدايت! اجازه مى دهى تا من نيز سخنى با اين مردم بگويم؟ 

ــ اى زُهير! برو، شايد بتوانى در دل سياه آنها، روزنه اى بگشايى. 

زُهير جلو مى رود و خطاب به سپاه كوفه مى گويد: “فرداى قيامت چه جوابى به پيامبر خواهيد داد؟ مگر شما نامه ننوشتيد كه حسين به سوى شما بيايد؟ رسم شما اين است كه از مهمان با شمشير پذيرايى كنيد؟"321 

عمرسعد نگران است از اينكه سخن زُهير در دل مردم اثر كند. به شمر اشاره مى كند تا اجازه ندهد زُهير سخن خود را تمام كند. 

شمر تيرى در كمان مى گذارد و به سوى زُهير پرتاب مى كند و فرياد مى زند:

 "ساكت شو! با سخن خود ما را خسته كردى. مگر نمى دانى كه تا لحظاتى ديگر، همراه با امام خود كشته خواهى شد".322 

خدا را شكر كه تير خطا مى رود. زُهير خطاب به شمر مى گويد: “مرا از مرگ مى ترسانى؟ به خدا قسم شهادت در راه حسين(علیه السلام) نزد من از همه چيز بهتر است".323 

آن گاه زُهير فرياد برمى آورد: “اى مردم، آگاه باشيد تا فريب شمر را نخوريد و بدانيد كه هر كس در ريختن خون حسين(علیه السلام) شريك باشد، روز قيامت از شفاعت پيامبرمحروم خواهد بود".324 

اين جاست كه امام به زُهير مى فرمايد: “تو وظيفه خود را نسبت به اين مردم انجام دادى. خدا به تو جزاى خير دهد".325 

امام بُرَير را مى طلبد و از او مى خواهد تا با اين مردم سخن بگويد، شايد سخن او را قبول كنند. 

مردم كوفه بُرَير را به خوبى مى شناسند. او بهترين معلّم قرآن كوفه بود. بسيارى از آنها خواندن قرآن را از او ياد گرفته اند. شايد به حرمت قرآن از جنگ منصرف شوند. 

گوش كن! اين صداى بُرَير است كه در دشت كربلا طنين انداخته است: “واى بر شما كه خاندان پيامبر را به شهر خود دعوت مى كنيد و اكنون كه ايشان نزد شما آمده اند با شمشير به استقبالشان می ایید".326

ادامه_دارد…

الّلهُـمَّ عَجِّــلْ لِوَلِیِّکَــ الْفَـــرَج